Şehvet Köyü - Gençliğimi düşündüğümde, varoluşum her gün cehennemde yaşamak gibiydi. Boyum ve görünüşüm yüzünden diğer erkekler sık sık benimle alay eder ve zorbalık yaparlardı. Hiçbir yardım almadım. Okulda kimse benimle vakit geçirmekle ilgilenmiyordu. Okula gitmekten nefret ederdim ve sürekli ağlardım. Sanki ebeveynlerim arasındaki günlük gerginliğin sebebi bendim. Her gün, bu kadar aptal olmamın kimin suçu olduğu konusunda tartışırlardı. Ailem her zaman her şeyi mahvedenin ben olduğumu düşünürdü. Hatta kendi ebeveynlerim bile. Ebeveynlerimin ayrılmasından sonra, başka bir ülkedeki uzak akrabalarımın yanına götürüldüm. Beni geride bıraktılar. Orada hem bedenimi hem de zihnimi güçlendirebildim. Bu oyun, tüm bunların yaşanmasından beş yıl sonra geçiyor.
Yorum bırak