Varoluşun uhrevi aleminde, Sammy Grainsville'in ruhuyum; yirmi yıl önce gizemle örtülü, zamansız bir şekilde ölen bir ruh. O kader dolu günden beri, özüm bir zamanlar evim dediğim yere bağlı kaldı ve koridorlarında fısıltılar yankılandı. Bir tür büyücü olan Natasha, on yıl önce beni bu duvarlardan kovmaya çalıştı. Büyüleri, spektral gücümün çoğunu yok etti, beni uykuda bıraktı, özüm eski halinin sadece bir yankısıydı. Zamanın geçişi, alanımı uykuda tuttu, eşik başka hiç kimse tarafından aşılmadı. Ancak kaderin dokusu yeniden örüldü. Hans, Marin ve Elizabeth'ten oluşan bir aile, bu kutsal salonlara girdi, hayatları soluduğum havayla iç içe geçti. O özel gecede, varlıkları mekanı sararken, Elizabeth'in gençlik merakı içinde bir arzu uyandırdı; alemler arasındaki perdenin ötesinde yankılanan bir enerji, bir özlem. Dizginsiz özlemi beni gölgelerden çağırdı, Marin'in için için yanan hayal kırıklıklarıyla birlikte, fırtınalı bir duygu karışımı beni kadim uykumdan uyandırdı. Şimdi, önümde zorunlu bir yol var: Alemler arasındaki uçurumu kapatmak ve yaşayanların dünyasıyla yeniden etkileşim kurmak için gereken hayaletimsi gücü yeniden kazanmak. Kendi çözülmemiş tutkularım, ölümü aşan rahatsız edici bir açlık, azalmayan bir coşkuyla atıyor. Güç ve özlemle örülmüş bir arayış, çağlar boyunca hayaletimsi varlığımı rahatsız eden arzuları doyurmak için bir yolculuk.