Peter nie jest bohaterem. Potrafi być czarujący (i odrobinę irytujący), potrafi być szarmancki (i nieco lubieżny) i potrafi być bystry (a raczej musi taki być). Ale nie jest bohaterem. Bo Peter jest głupcem. Głupcem, który szukał lepszego miejsca, lepszej przyszłości, a skończył na resztkach i kradzionych rzeczach. Głupcem, który chciał wykroczyć poza to, co oferowało mu miejsce urodzenia, i znalazł cienie świata kontrolowanego przez korporacje. Głupcem, który z jakiegoś powodu wciąż próbuje osiągnąć lepsze życie, kurczowo trzymając się swoich aspiracji. Peter nie jest więc bohaterem. Ale dla odpowiedniej kobiety… potrafi udawać. „Beneath Steel Clouds” to symulator życia osadzony w dystopijnej przyszłości z cyberpunkową estetyką i motywami, ale bez surowego, ponurego tonu, za to ze sporą dawką sarkazmu. Masz trzydzieści dni, żeby ogarnąć swoje życie, zarobić (lub zdobyć) trochę kredytów i, miejmy nadzieję, zdobyć dziewczynę. Do dzieła, kolego, sprawy same się nie rozwiążą! Nigdy się nie rozwiążą.